Yaptığı seviyeli köşe yazıları ve futbolun ruhunu sahaya değil, satırlara da taşıyan anlatımıyla Somalı sporseverlerin yakından takip ettiği köşe yazarımız Çetin İlgör, 2026 Soma Kaymakamlık Bahar Kupası Fatih Arslancan Futbol Turnuvası finalini kaleme aldı. Tribünleri dolduran yüzlerce futbolseverin heyecanla takip ettiği Hidrogen-İmbat finaline dair duygularını ve gözlemlerini paylaşan İlgör, unutulmaz maçın perde arkasını değerlendirdi.
Akşamın son ışıkları sahanın yeşilini usulca sarıya boyarken, sevincin ve hüznün omuz omuza yürüdüğü bu meydan artık perdenin kapanacağı son sahneye dönüşüyordu. Tribünlerin coşkusunda yılların hatırası saklıydı. Bu saha, göz açıp kapanıncaya dek nice anıyı heybesinde biriktirdi; terle sulanan zemininde umutlar filizlendi, hayaller büyüdü. Her çizgisinde bir mücadele, her köşesinde yarım kalan bir hikâye vardı. Bu gece ise bütün o hikâyeler, tek bir finalin gölgesinde son kez aynı gökyüzünün altında buluşuyordu.
Bu duygular eşliğinde başladı Hidrogen ile İmbat arasındaki final mücadelesi. Hidrogen her zamanki coşkusu ve bitmek bilmeyen isteğiyle çıktı sahaya. Alper’in hırsı adeta takımın fitilini ateşledi, o enerji kısa sürede tüm oyunculara yayıldı. İlk 30 dakikalık bölümde üstünlüğünü rakibine net şekilde kabul ettiren taraf Hidrogen oldu. İmbat ise ilk tehlikesini dakikalar 30’u gösterdiğinde yaratabildi. Bu dakikadan sonra oyun biraz daha dengeye gelmiş görünüyordu.
İlk yarıda gol sesi çıkmasa da oyunun hikâyesi oldukça açıktı. Hidrogen sahada kusursuza yakın bir takım görüntüsü veriyordu. Hücumda organize, savunmada ise son derece kompaktlardı. Top rakibe geçtiği anda tüm takım bir bütün halinde topun arkasına geçiyor, alan bırakmıyordu. İmbat ise farklı yollar denese de aradığı çözümü bir türlü bulamıyordu.
İkinci yarının başında İmbat, kısa paslarla rakibinin direncini kırmayı denedi. Bir an için “Acaba oyun dönüyor mu?” sorusu akıllara gelirken, Erdem’in refleksle topa elle müdahalesi maçın kırılma anı oldu. İkinci sarı kartın ardından gelen kırmızı kart, oyunun kontrolünü yeniden Hidrogen’e verdi.
Ve sahneye turnuvanın yıldızı çıktı. Turnuvanın oyuncusu seçilmeyi sonuna kadar hak eden Şahsuvar, attığı nefis golle yalnızca skoru değil şampiyonluğu da takımına getirdi. Hidrogen böylece uzun yıllar sonra rakibini uzatmalar hariç mağlup eden ilk takım olma unvanını da kazandı.
Bu şampiyonluk sadece bir kupadan ibaret değildi; inancın, emeğin ve takım olmanın ödülüydü. Başta oyuncular olmak üzere kulübeyi ve teknik ekibi gönülden tebrik etmek gerekiyor. Grup aşamasındaki performanslarına bakıldığında şampiyon olacaklarını tahmin etmek kolay değildi. Ancak çeyrek finalden itibaren bambaşka bir kimliğe bürünen Hidrogen, mücadeleden vazgeçmeyen, sahada her şeyini veren bir takım olduğunu herkese gösterdi. Ve sonunda şampiyonluğun formülünün, yetenek kadar inanmak olduğunu hepimize gösterdi. Helal olsun Hidrogen’e...
İmbat cephesinde ise tablo biraz farklıydı. Bu sezon, önceki yıllarda alışık olduğumuz dominant oyunu tam anlamıyla göremedik. Hücumda zaman zaman bireysel yeteneklere bağımlı bir görüntü çizen ekipte özellikle Oğuzhan ve Murat Aksoy’un üretkenliği büyük önem taşıyordu. Ancak sakat oyuncuların fiziksel olarak kendi seviyelerine ulaşamaması, takımın hücum varyasyonlarını ciddi anlamda kısıtladı. Üstelik bu maç özelinde Oğuzhan ve Murat Aksoy’un alışılmış performanslarının uzağında kalmaları, İmbat adına maçın özetini oluşturdu. Uzun yıllar sonra ilk kez bir maçta gol atamadan kaybettiler.
Yine de her sene olduğu gibi finale kadar yükselme başarısı göstermeleri, ne kadar istikrarlı ve güçlü bir takım olduklarının en büyük göstergesi oldu. Üst üste üçüncü kez final kaybetmek bugün can yakıcı görünebilir. Ancak bazen sporun en değerli tarafı da tam burada saklıdır. Zaman geçtikçe acılar yerini hatıralara bırakır.
Bunu en iyi anlayanlardan biri de belki biziz. ELİ-1 olarak 2009’da Emniyet’e, 2010’da Esnaf Spor’a ve 2011’de Soma Kömürleri’ne karşı üst üste üç final kaybetmiştik. O dönemlerde bu mağlubiyetler oldukça travmatik geliyordu. Fakat bugün geriye dönüp baktığımızda, o finallerin her biri bizim için unutulmaz bir anıya dönüştü; mücadelemizin, birlikteliğimizin ve yaşanmışlığımızın bir parçası oldu.
Bu yüzden İmbat takımının da bu sezonu yalnızca kaybedilen bir final olarak değil, başarılarla dolu yolculuğunun yeni bir durağı olarak göreceğine inanıyorum. Çünkü finallere sürekli ulaşabilmek bile başlı başına büyük bir başarıdır. Kendilerini tebrik ediyor, önümüzdeki sezon için başarılar diliyorum.
Seneye görüşmek üzere… Sürçülisan ettiysek affola, kalın sağlıcakla Çetin İlgör
